Voorjaar 2009 2e etappe
Home NL
waar zijn we nu
de bus
Over Ons
CorsicaBrezh
 

 

 

Alcoceber, zaterdag 2 mei

 

 

Gisteren zijn we van mijn zus weg gereden naar weer een plek in de natuur. En wat een plek!!!

We zijn naar de Delta del Ebre gereden. Hier zijn er jaren geleden ook al eens geweest en ik wist me een plek te herinneren die me uitstekend leek om te overnachten. En dat was het ook. Op de delta is er een kilometers lange landtong van een meter of 40 / 50 breed. Aan weerszijde zee met in het midden bloemetjes :). We hebben een plekje op het midden gezocht en ons daar geinstalleerd. Terwijl we aan het koken waren zag ik niet ver van ons een andere VW T3 zich vast rijden in het losse zand (hihi). Nu zijn wij daar wat meer op voorbereid dan andere dus ben ik ze maar gaan helpen met schop en banden pomp. Eerst uitgraven, banden aflaten en dan weg rijden. Vervolgens banden weer op pompen en klaar! Zij dol gelukkig en wij eten. Die Spanjaarden zijn niet ver van ons gaan staan en hebben vervolgens heerlijke worst en kaas gebracht.

Vanochtend met een stralende hemel en een mooie zonsopkomst wakker geworden. Even later zag ik een groep van zo'n 15/20 flamingo's voorbij vliegen. Ik moet bekennen, dat is wel erg genieten, zo'n mooie plek, fantastische hemel en zonsopkomst en dan die flamingo's. WIJ ZIJN WEER HELEMAAL ONDERWEG, SUPER!!!

 

Via wat mooie weggetjes zijn we nu in Alcoceber op een camping beland.

 

 

 

Maandag 11 mei, we zijn in Andalusië

 

We zijn al weer enkele dagen en kilometers verder sinds de laatste update. We hebben ondertussen ook al weer een en ander mee gemaakt. We zijn uiteindelijk maar een nacht op de camping in Alcoceber gebleven.

 

Er zijn dagen dan raak je ver, en ander dan....

 

 

Bij het uitrijden van de camping besloten we eerst in het eerstvolgende plaatsje brood te kopen. Dan hoeven we nergens meer voor te stoppen en kunnen we lekker door rijden. Dit dorpje vonden we zo'n 7 km verder. Brood gekocht, nog even Eline te eten geven en dan door.

We staan aan het einde van een boulevard aan de rand van het dorp. Réjane geeft de fles en ik kijk wat rond. We stonden naast een andere tot camper omgebouwde bus en ik raak aan de praat met de eigenaar Scott. Scott en Kate komen uit Australië en reizen voor 8 maanden door Europa. Ze waren in dit gehugd gestrand met autopech en hadden twee weken doorgebracht op het terrein van de autogarage. Nu was het nog wachten op een pakje uit Australië en dan gingen ze weer door. Uiteindelijk hebben we de rest van de middag zitten kletsen en hebben we hier de nacht doorgebracht naast hun. Met deze snelheid (7km per dag) duurt het nog wel even voordat we in het zuiden zijn :).

 

De volgende dag schoot meer op. We zijn tot in Denia gekomen.

- Hier aan de spaanse kust stikt het van de overwinterende Pensionada's. Dat is niets nieuws. Je hebt deze in alle maten en vormen. Op campings, met caravans, in appartementjes die te vergelijken zijn met de vogelkooitjes in de franse wintersport oorden, in te grote Villa's, alles wat daar tussen zit en in Campers. Hordes campers. ( en ook deze in alle soorten en maten, daarover later meer)

Zoveel vormen van verblijf, zoveel vormen van karakter en attitude.

De camperbevolking leeft hier schijnbaar op sommige plaatsen in een kat en muisspel met de politie. Wij hebben er nog geen last van gehad, misschien is het meer een fabel dan waar, Maar op sommige plekken worden ze wel eens weg gejaagd. De een is er bang voor, de ander ziet wel.-

 

We hebben ons op ons gemak geïnstalleerd op een parkeerplaats op het strand van Denia (deze plek stond in onze campergids) als er een Duits echtpaar met een klein campertje aan komt rijden. Ze zoeken een plakje en komen al snel naar ons met de vraag of je hier mag overnachten. Ik laat ze mijn gids zien en vertel dat het zeker onze bedoeling is. Niet helemaal zeker van hun zaak gaan ze bij iedereen langs om te vragen of je hier mag overnachten. Een Brit zag hier de lol wel van in en is de boel een beetje op gaan stoken. Hij vertelde dat je hier iets na 10 uur meestal wordt weggejaagd. Met als gevolg die Duitsers, we gaan, we blijven , we gaan, we blijven. Een andere Oostenrijker die zij een bekeuring niet te kunnen veroorloven koos eieren voor zijn geld en is vertrokken in zijn busje. De Brit zelf zette kracht bij zijn woorden door ook weg te rijden. Die Duitsers zijn uiteindelijk toch gebleven.

We hebben prima geslapen en zijn de volgende dag verder gereden. 

 

Denia ligt niet ver van Benidorm, hier hebben we vervolgens een nacht op een camping doorgebracht. Ik had nog nooit zoiets gezien, het was een mix van een Amerikaans Trailerpark en een Europeese camping. Ieder perceel hadwater/stroom en rioolaansluiting. Hier stonden van die joekels van Amerikaanse Campers en trailer-caravans met uitschuifbare delen naast Europeese caravanetjes en campers die nietig leken naast die reuzen. Verder alle comfort, zeer proper sanitair, binnen & buiten zwembad, fitness, sauna, wifi, bubbelbad. Het bleek een 5 sterren camping. Dmv www.campingcheque.nl heb je dit alles voor maar 14,00 EURO per nacht hihi.

 

En nu weer lekker de natuur in. Benidorm is niet ons ding, we zijn een stuk door gereden, hebben de drukte achter ons gelaten en hebben op een parkeerplaats aan een heel mooi strand gestaan. Blijkt dit later een van de favorieten stranden van bekenden van ons die hier in de buurt wonen.

Er stond een Nederlander naast ons met een flinke camper met aanhanger, hij was al vier jaar rond aan het rijden. Hij ging in de zomer een a twee maanden naar NL om wat zaken te regelen en dan weer verder. Het kan dus nog erger dan ons :). Via een palmbomen/botanische tuin in Elche zijn we bij die bekenden van ons in Benijofar langs geweest. Zij waren de dag daarvoor rond 17h van het strand weg gereden waar wij om 17h30 waren aangekomen voor de nacht. Een lekker biertje gedronken samen, bij geklets en verder gereden.

We hebben vervolgens in La Manga bij Cartagena op een camping gestaan, maar dat vonden we helemaal niets. De dag daar op dus maar weer gauw verder.

 

We hadden in de campergids een plek gezien die ons prima leek. Een kleine parkeerplaats direct aan het strand. Van Belgen hadden we gehoord dat ze er niet hadden kunnen geraken, de weg was beschadigd door de regen. Dat is dus prima voor ons bussie, dan kunnen wij er wel komen en hebben we alle rust:)

 

Zoals ik al eerder zij, er zijn reisvoertuigen in alle soorten en maten. Onderweg kwamen we deze vrachtwagen tegen. Het waren Nederlanders, ik heb niet met ze gesproken dus weet hun verhaal niet, maar wat een gevaarte. Ze waren hem een beetje aan het schilderen her en der. Ze hadden er ook nog een VW T4 camperbusje naast staan. Je hebt veel ruimte, maar het lijkt mij allemaal een beetje onhandzaam om te reizen.

 

 

 

 

 

 

 

 

Wij zijn vervolgens verder gereden en uit gekomen op de plek die ik al sinds thuis in NL in gedachten had. Het pad er heen bleek daadwerkelijk beschadigd door de regen. We waren dan ook de enige camper/bus die er stond met een strand vrijwel voor ons alleen. Zo dacht een jong stel aan het uiteinde van het strand er ook over en waren dan ook aan het oefenen om kindjes te maken. :). Ze waren er nog niet toen ik deze foto maakte dus je hoeft ze niet te zoeken.

 

Helaas was het weer de volgende dag wat minder anders waren we hier nog wel een dagje gebleven.

In dit gebied is niet zo veel beton als wat we tot op heden hebben gezien van Noord naar Zuid. Wat je hier wel ziet, en dat schijnt zo nog te zijn bijna tot Malaga, is heel veel plastiek. Overal staan hier kassen van plastiek waar onze meloenen, tomaten en paprika's in groeien. Soms van het strand tot zover je kunt kijken landinwaarts. Réjane vindt het niets, ik vind het wel bijzonder om te zien.

 

Na nog geen 50km hebben we op de grens van Andalusie weer een machtig mooie plek gevonden. Op de landstrook naar een klein schiereilandje tussen twee hele mooie stranden in stonden al een paar campers. Daar zijn we naast een Nederlands stel gaan staan. Het beviel ons hier zo goed dat we maar een nacht extra zijn gebleven. Ook die Nederlanders waar we naast stonden zijn een dag langer gebleven. We hebben lekker gekletst en ervaring uit gewisseld en heerlijk genoten van de omgeving. Er stond een een leuk tentje met heerlijk terras, bier en tappas, dat helpt ook altijd :). Op de foto zie je nog net ons rode dak midden tussen de anderen campers. Op de achtergrond tegen de bergen is het witte wat je ziet het plastiek van de kassen.

 

Op naar de volgende stek.

Onderweg zijn we ergens aan het strand gaan staan om te lunchen. Na de lunch wilde ik recht door draaien en dan de weg verder op. Rijdt ik me hartstikke vast in het losse strandzand. Graven dus. Terwijl ik aan het graven was stopt er een Duitser met een klein Suzukietje. Hij heeft ons er uit getrokken. Zo'n 20 minuten later reden we weer verder.

We hebben drie dagen vrij gestaan. Over het algemeen is onze autonomie wat water betreft niet zo  groot. Verder willen we een was draaien, wifi hebben, Eline weer eens in bad stoppen. Dus we gaan weer eens een camping op. We hebben er weer een gezien in de gids van de campingcheque die er goed uit ziet. Daar staan we nu sinds gisteren. Réjane heeft een was gedraaid en ik werk de site wat bij. Straks langs het zwembad of het strand, nog wat rusten en dan zien we weer verder.

 

 

Dinsdag 26 Mei, O jee, ik zie dat ik heel wat dagen en avonturen achter loop!

 

We staan ondertussen op een camping in de buurt van Marbella. Na de boven vernoemde camping Los Escullos in het natuurgebied Cabo de Gata hebben we nog wel wat mooie en avontuurlijke momenten beleeft.

Op de camping zelf doen we meestal niet veel. Zoals gezegd, een beetje was, siteje, rusten en opruimen. We zijn hier drie nachten gebleven. Bij het uitrijden van de camping zijn we niet links de weg op gegaan maar rechts een gravel pad de bergen in. Een fantastisch mooi pad, aardig "off road" met lastige stukken. Zo lastig dat we na bijna een uur toch echt om moesten draaien omdat het pad niet meer breed genoeg was voor mijn bus :).

Het natuurgebied "Cabo de Gata" is ons erg goed bevallen, helemaal ons ding. We hebben er aardig wat rond gereden. Het is niet volgebouwd, mooie vlaktes en uitzichten. Prachtige stranden!

Na wat rondrijden en genieten zijn we op een parkeerplaats in Isleta terecht gekomen, zo'n 5 km van de camping waar we stonden terug naar het noorden :).

Wat afstanden betreft dus geen steek verder richting het zuiden, maar wel een super dag gehad.

"Een parkeerplaats in Isleta" doet eigenlijk deze plek geen goed recht. Zie hier het uitzicht vanuit onze bus;

De parkeerplaats ligt net voor het vissersdorpje tegen het strand. Het is een gedoogplaats voor campers. Wat we dan nog niet weten is dat we hier wel langer zullen zijn. Maar dat later.

 

Eigenlijk een superplek. Het strand is rustig, er staan een paar campers en nog wat busjes zoals de onze. We staan op een clif en kijken uit over strand, zee, het vissersdorpje, een rotsenclif links en mooi droog gebergte achter ons. Het zonnetje aan de hemel en genieten maar. Deze plek bevalt ons zo goed dat we er twee nachten zijn blijven staan.

We willen nu toch echt verder. De bergen, het achterland in. Van hier tot Malaga zou de kust niet zo interessant zijn dus; Het binnenland!. Via een mooi bergweggetje rijden we naar het gebied rond Tabernas. Hier zijn de westerns (Once upon a time in the west / The good the bad and the ugly ea)  destijds opgenomen. Het landschap lijkt op de "fare west" en de figuranten waren hier goedkoper dan in de VS. Je ziet dan ook nog wat restanten van decors en er zijn pretparkjes gemaakt van de cowboy dorpen die hier zijn gebouwd.

Er zou zo een indiaan voor je auto kunnen springen.

We zijn een stuk een vallei in gereden waar we nog op een commune zijn gestuit. We hebben daar met een Britse vrouw gesproken die uitlegde dat ze daar al zo'n 10 jaar woonden samen met nog zo'n 35 andere NL/GB/SP/Fr. Samen deden ze wat aan biologische landbouw muziek en cultuur en leefden ze in zelfgebouwde hutjes of stokoude campers en caravans. Ik geloof dat ze van een blowtje op zijn tijd ook niet vies zijn.

Op het einde van de dag zijn we de bergen in gereden richting een spa oord. Hier hebben we net onder het plaatsje een mooie plek gevonden met uitzicht over een vallei en de lichtjes van Almeria in de verte. Erg mooi!

Met wat muziek op de achtergrond (er zal wel een discotheek onder in de vallei zijn) duiken we ons bed in.

Het is misschien wat moeilijk te zien, maar op de foto is een pad te zien dat verder de vallei in daalt. Ik had hier al een 4x4 auto naar boven zien komen en ook weer naar beneden zien gaan dus, dat wil ik ook. Heel rustig laat ik de bus naar beneden rollen tot dat we in de rivierbedding uit komen. Een paar km verder gaan we de revierbedding weer uit een ander pad op. Heuvel over en.... "le voila" onze discotheek. Te midden van de bergen in een wat vervallen huizen is een groep jeugd een "Rave party" aan het houden. Daar kwam dus de muziek vandaan die we gisteren avond hoorden. Ze waren allemaal zo stoned als een garnaal. Er stond er een op twee meter voor mijn bus en hij zag of hoorde me niet aan komen. Een iets wakkerdere vriend trok hem van de weg zodat we er door konden.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We hebben besloten de vallei met de commune weer eens op te zoeken en deze nu hellemaal uit te rijden. Een fantastische beleving. Het is net een canyon zoals in de VS. We reden door de rivierbedding met aan beide zijde hoge wanden om uiteindelijk op een hoogvlakte uit te komen. HEERLIJK. Nu op naar de Sierra Nervada..... dachten we.

 

De verharde weg op. Met de cruise controle lekker door rijden tot... ik enorm vermogensverlies voelde. Bus langs de kant, naar de motor gekeken, beetje olie er bij en nog eens proberen. Een maal hoger in toeren viel het vermogen weer weg.

De ANWB gebeld, bus afgevoerd naar een camping aan de kust en wij in een taxi er achteraan om de volgende dag in de garage door te brengen. ( het was zondag).

 

Maandag naar een garage in Almeria gebracht. "meneer we lezen op de computer 4 storingen in de motor, maar nu is het lunch tijd dus om 15:30u gaan we verder met uw bus"

En daar stonden we dan op een industrieterrein in de zon.

Na de lunch nog eens de computer er aan, zo'n 40km over de snelweg test gereden met de computer er aan. "meneer, er zijn geen storingen meer. Er is niets aan de hand met uw bus u kunt weer verder"

Geen zin om een plek te zoeken zo laat op de dag, geen zin om terug naar de camping te gaan..... dan maar weer naar die zalige plek Isleta!

Een daar stonden we dan weer heerlijk aan het strand bij Isleta op 5km van de camping waar we 5 dagen geleden waren. ZO KOMEN WE NOOIT VOORUIT :) maar wel weer het een en ander mee gemaakt :)

 

 

Een ander aspect wat ik erg leuk vind als we zo op weg zijn, is de mensen die je tegen komt. Iedereen is anders, heeft andere verhalen en houd zich met andere dingen bezig. Iets wat de meeste wel overeen hebben, we zijn op reis / onderweg. Is het niet letterlijk, dan is het wel figuurlijk. Ook hier op de parkeerplaats bij Isleta hebben we boeiende mensen ontmoet. Er waren er meerdere maar vooral Juanan trok onze aandacht. Al is het maar omdat hij ook een VW T3 bus heeft. Al de vorige keer toen we hier stonden was hij ons opgevallen en had ik al een paar woorden met hem gesproken. Ik had hem Jezus genoemd. (Nu heten hier wel meer mensen Jezus. We kennen zelfs een Jezus hier in spanje die met Maria is getrouwd en twee kinderen heeft.)

Maar hij heet Juanan. Twee jaar geleden heeft hij zijn T3 camperbus gekocht en sinds dien leeft hij hier in en reist hij hier mee. Hij is door Spanje, Portugal, Frankrijk, België en Duitsland gereden. Nu staat hij hierin Isleta op Cabo de Gata. Hij heeft een plekje gevonden op de parkeerplaats tegen het strand en vindt het prima. Zo goed, dat hij maar heeft besloten voorlopig hier de rest van de zomer te blijven.

Van beroep is hij fotograaf. Een selectie van de foto's die hij heeft gemaakt heeft hij op een bord geplakt. In het weekend komen er veel Spanjaarden in Isleta eten, dan probeert hij zijn foto's te verkopen voor 2 EURO per stuk. Toen wij er waren had hij er 5 verkocht in het weekend, dat was voor hem genoeg om de week weer door te komen. Af en toe had hij wel een grotere opdracht, zo had hij laats de foto's gemaakt voor een promotiebrochure voor de stad Valencia en dat bracht dan wel meteen een spaarcent op. Hij komt erg rustig over en het was duidelijk dat hij erg lekker in zijn vel zit. Voor wat van zijn werk http://www.colectivoaver.org/

Ik heb aardig wat met hem gesproken. Uitkijkend over de omgeving zij hij, kijk om je heen, achter me een mooi berglandschap, voor me een van de mooiste stranden van Spanje die ik vrijwel voor mij alleen heb door de week. Lekker weer, telkens weer andere mensen om me heen met afwisselende verhalen. Ik heb mijn natje en mijn droogje. Ik zou niet weten wat ik meer moet hebben. Ik ben hier gelukkig! Een prachtig mens!

Alleen al op deze plek waren er wel meer interessant zoals een Brit Zol die al jaren op zijn ligfiets door Europa (maar voornamelijk Spanje) aan het rijden was. Hij had al zeker 16.000km gefietst van de Noordkaap tot Gibraltar, kris kras door Spanje, Frankrijk, Nederland, België, Duitsland, Denemarken ea.

De nationale Hippie een studente filosofie/ antropologie die besloten heeft maar niet meer in Granada naar college te gaan maar haar studieboeken hier mee naar toe te nemen en hier maar op het strand naast Juanan te gaan studeren. 's Ochtends eerst poedelnaakt de zee in duiken om wakker te worden en dan lekker in de boeken duiken al uitkijkend over het strand.

 

....Heerlijk om te zien al die mensen met hun verhalen......

 

 

De tweede poging om hier weg te komen.

 

We willen een beetje opschieten dus pakken de snelweg om terug te komen op het punt waar we drie dagen geleden gestrand zijn. Wij rijden langs de zuidkant van de Sierra Nevada en komen uit in Trevélez. Het ligt op 1500m hoogte in de Sierra Nevada. Hier hangen de "pata Negra" te drogen. Het plaatsje staat er om bekend. Er zijn verschillende drooghuizen. Ze hebben grote open ramen met tralies en horgaas. De hammen (waarvan gezegd wordt dat ze uit de omgeving ven Barcelona komen) hangen hier te drogen en staan te boek als een delicatesse in Spanje. Het toeristenbureau wist ons te vertellen dat overnachten op de busparkeerplaats gedoogd werd. Hier hebben we dan gestaan met naast ons zo'n drogerij. We hadden de hele nacht de geur van deze hammen in onze neus.

 

Via een gravelbergpad zijn we de volgende dag het dorp uit gereden de Sierra Nevada verder rond. Uiteindelijk hebben we via de verharde weg voorbij Granada een camping bereikt in Güejar Sierra.

De volgende dag hebben we de bus gepakt naar Granada om de Alhambra te zien, een "must see" in Andalousie. Zo dacht ook ene heer H. Wiegel. ( hij heeft wel eens wat in de nationale politiek gedaan en was onlangs vanuit het noorden naar Noord Brabant verhuisd). Terwijl ik met hem aan het praten was komt Réjane er ook bij staan. "Waar ken ik u toch van?" vraagt Réjane. "Staat u niet bij ons op de camping?" De nieuwe vriendin van Hans schoot in de lag zelf wist hij erg politiek uit te leggen dat dit toch niet zo kon zijn.

Zo kom je nog eens iemand tegen. :)

 

Later wist Réjane me te vertellen dat ze hem eigenlijk dacht te herkennen van Fluke. Ze was blij dat ze dit niet gezegd had.

De Alhambra, een aanrader maar niet met kinderwagen. Met dank aan onze Belgische overbuurman op de camping die zij dat dit geen probleem moest zijn. :(

 

Via een mooi smal bergweggetje zijn we de volgende dag van de camping richting Veleta gereden. Je mag tot 2500m hoogte met je eigen auto. Daarna is de weg afgesloten. Eigenlijk loopt hij door tot 3300m maar dat mag helaas niet.

 

We hebben het wel weer even gehad met de bergen en binnenland. Op naar de kust. Via een klein weggetje door een erg mooi natuurpark rijden we door de vallei bij Almuñécar naar de kust. Deze vallei staat bekend om een speciale vrucht, de Nispola ( Nispolo di Montagna) Het is een orange/gele vrucht, de hele vallei staat er vol mee. Hij heeft wat weg van onze Mispel. In het Frans heet hij ook "Mispel des Berges" Ik heb hem geproefd, misschien is hij uit de oven lekkerder, maar ik heb liever een goed rijpe Mispel van bij ons.

We hebben in Salobreña op een parkeerplaats overnacht en zijn de volgende dag naar een camping nabij Marbella gereden.

Hier staan we sinds dien. Het is niet de meest ideale bestemming, maar we kunnen hier met campingcheque betalen en we wilden even niet meer in- en uitpakken, op- en afbreken en onderweg zijn.

 

Gisteren zijn we Marbella in geweest. Het oude centrum is zeker de moeite waard. de kuststrook (boulevard en hoogbouw) ziet er maar triest uit. Verder zijn we nog bij een bekende van mij langs geweest (zie foto). Ik ben voor hen waarschijnlijk niet meer dan een nummer en een betalende klant.

Sem van Berkel was er helaas niet, die komt volgende week weer. In Nederland kun je niet bij hun langs maar hier hebben ze een kantoor waar je binnen kunt lopen, advies kunt krijgen, samen achter de computer kunt gaan zitten en iets te drinken kunt krijgen. Vooral dat laatste daar waren we aan toe. We zijn vanuit het centrum gaan lopen en dat is een flink eind, zeker met de zon op je kop en een kind op de buik. :)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Morgen of overmorgen rijden we waarschijnlijk verder. Ronda, Gibraltar en Tarifa staan op het program. daarna door naar Cadiz.

 

 

Woensdag 17 juni, Lagos Portugal

 

De kop staat, nu de rest van de tekst nog :) We staan ondertussen op een camping bij Lagos, de Algarven Portugal. Maar ik zal de draad op pakken bij Marbella.

 

Tegelijk met andere Nederlanders zijn we van de camping vertrokken in de richting van Ronda. We hebben ons laten vertellen dat dit, samen met nog 13 witte dorpen, een "must see" is als je naar Andalusië gaat. In Marbella had ik bij het VVV een kaart gevonden met daarop bosweggetjes om zo door het gebied rond Ronda naar Ronda te rijden. Dit gebied is zeker het bezoeken waard. De witte dorpjes liggen in een erg mooi en afwisselend gebied. Bossen, bergen, kale rotsgebieden, watervallen, hoogvlaktes, gieren, arenden, berggeiten, gemzen. Echt de moeite waard.  Zelf waren we meer gecharmeerd van Grazalema, maar ook Ronda is zeker het bezoeken waard.

Bij het slapengaan zagen we berggeiten op de berg naast ons over Grazalema en de vallij uit kijken. De volgende ochtend zat op de zelfde berg een Gier te wachten op thermiek om over de vallij te zweven.

We hadden hier mooie foto's van gemaakt, maar er is ergens iets mis gegaan. We missen van al deze dagen onze foto's

 

Een beetje bussoap tussendoor; Gat in ophanging en kapotte waterpomp

 

Zij niet gevreesd, ook deze bus geeft stof tot spreken. Wel eens waar niet zo veel als de groene, maar toch. Enkele dagen geleden had ik al gezien dat er een gat zat in de ophangingsarm rechts achter. De laatste dagen had ik de indruk dat daar wat scheurtjes bij waren gekomen. Balen dus! Daarnaast hebben we problemen met de waterpomp. Gelukkig niet de pomp van het koelsysteem maar de waterpomp van ons keukentje. We kregen de laatset dagen al minder water, nu in Ronda heeft hij het helemaal begeven. Een reservoir vol, maar geen water uit de kraan.

Maandag ochtend in Ronda een garage gevonden. Eerst wilde hij er niet aan. De arm moet vervangen worden en hij heeft er geen. We hebben hem gevraagd het gat te lassen als tijdelijke oplossing en dat we bij thuiskomst de arm zouden laten vervangen. Hier stemde hij me in, de boel gelast en een half uur later reden we verder op zoek naar een nieuwe water pomp. Ook hier hoefden we niet al te lang voor te zoeken. Bij een zwambaden boer hebben we een pompje gevonden, terwijl Réjane boodschappen is gaan doen hen ik hem er in geschroefd. Al bij al was alles nog voor de middag geregeld.

 

Het begint hier erg warm te worden, over de 30 graden. Nog een overnachting in Cortes de la Frontera en dan...Op naar de kust!

 

Vanuit de bergen zijn we vrij snel naar Gibraltar gereden. Onderweg hebben we veel ooienvaars gezien op hun nesten.

Na al dit spaans geweld een beetje Engeland. Gibraltar heeft een aardig strenge grenscontrole. Een maal door de grens sta je midden op de start- en landingsbaan van het vliegveld van Gibraltar. Gibraltar was vroeger schijnbaar een eiland. Later is het verbonden met het vaste land om een renbaan aan te leggen. Waar vroeger de renbaan was is dus nu het vliegveld. Als er een vliegtuig komt of gaat, gaat de grens dicht :). Lang zijn we niet in Gibraltar gebleven. Bij het binnenrijden werd ons al duidelijk gemaakt dat we niet mochten kamperen. We zijn door gereden tot het einde. Daar is een uitkijkpunt. Je ziet hier de straat van Gibraltar en Marokko goed liggen. Gibraltar is flink volgebouwd, op een paar vierkante kilometer liggen militaire kazernes, een industriegebied, een haven en dan ook nog een stad met centrum en vele flatwoningen. Weinig plaats voor ons om ook nog eens te parkeren. Het trok ons ook niet echt aan, we zijn dus weer weg gereden. Engeland uit en op naar Tarifa.

 

Tarifa, (kit) surfers paradijs. Het is de zuidelijkste plaats van Spanje. Bijna tegen Marokko aan. Een leuk klein plaatsje met een gezellig centrum en leuke straatjes. Als je Tarifa binnen rijd zie je al een rij van winkeltjes met (kit) surf artikelen en  de mogelijkheid om tickets te kopen voor de overtocht naar Tangers. Je hebt hier dan ook een mengelmoes van Marokko-gangers en surfers. Ten noord westen van Tarifa is een kilometers lang strand. Zodra de wind op steekt zie je Kitsurfers en surfers zo ver het oog kijken kan.

 

Volgens onze gids zou er op 10km van Tarifa een parkeerplaats aan het strand zijn waar campers gedoogd worden. Ook zit hier een camping die campingcheques accepteert, maar vaak zijn de camper plaatsen aangenamer en dichter bij het strand dan de campings. We vinden de plek en een super plaats aan het strand. Voor ons licht iets lager een bunker en we kijken direct uit over stand en zee. Fantastisch!!!

Een maal uitgepakt geïnstalleerd en wel zitten we voor ons bussie te genieten van het weer en het uitzicht tot dat.....

.... honk a bonk bats.... een busje van uit het struikgewas achter ons de bunker op knalt en pal voor ons plaats neemt. Dag uitzicht, tot de volgende keer....

Nou was het niet zo erg, we konden nog goed links en rechts weg kijken, maar toch het uitzicht werd enigszins verpest.

Daarvoor terug kwam wel iets in de plaats. Een man, een beetje op leeftijd, stapt uit de bus, zwaait en zegt gedag met een zwaar Amerikaans accent. Even later raak ik met hem aan de praat. Andy Mack, 73 jaar en sinds 2001 vrijwel permanent in Tarifa op het strand wachtend op wind. Andy houd van surfen met veel wind. In 2001 heeft hij zijn Ford Transit gekocht en hier een bed in getimmerd. Sinds dien woont hij hier op het strand. Als er geen wind is loopt hij rond op zoek naar stenen of timmert hij weer een plankje of houder voor shampoo, tandpasta, tandenborstel, mes, beker, zaklamp, aansteker, vorm, boek, en ga zo maar door. Elk object heeft zijn eigen plek in de bus. Imposant om te zien. Hij zij dat hij het goed maakte hier maar telkens had hij het over "the farm" dat toch veel aandacht van hem vroeg. De volgende dag heb ik uitgebreid met hem gesproken over "the farm". Andy Mack stamt van de Mack familie die al sinds 280 jaar een appelkwekerij heeft in Amerika. Hij heeft Obama al twee keer mogen ontvangen op zijn boerderij en is aardig bevriend met hem. Hij heeft 6 man vast in dienst en in de oogsttijd hebben ze wel meer dan 50 man op het bedrijf rond lopen. Het probleem waar hij nu me zit is dat hij drie zoons heeft maar geen van hem "the farm" wil overnemen, voort zetten.

 

Als je overigens "Barack Obama Andy Mack" in Google ingeeft en op afbeeldingen klikt vindt je onder anderen deze foto:

 

Deze foto is op zijn boerderij genomen een van de keren toen Obama er was.

 

 

Een fascinerende man.

Ik heb veel en leuk met hem gesproken. Hij komt nog al eens naar Nederland dus ik heb hem bij ons uitgenodigd, wie weet komt hij nog eens langs.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Nog even over deze camperplek waar we staan. Ik noemde hem uiteindelijk "free zone" Plekken als deze hebben we wel meer gezien, maar deze slaat wel alles. Het is duidelijk te zien en werd ook bevestigd. Er zijn mensen die wonen hier. Het terrein is aardig groot en ik heb eens een rondje gelopen, zeker achter in staan tot woonhuis omgebouwde bussen en vrachtwagens die al maanden (jaren) de weg niet meer hebben gezien. Ik raak aan de praat met een Nederlandse vrouw met een baby'tje op de schoot. Ik had Eline bij me dus dat helpt altijd. Ze vertelde me dat ze al zo'n 4 jaar onderweg was en nu een ruime drie maanden hier op dit veld. Haar baby'tje was twee weken. Ze had eigenlijk in haar oude omgebouwde Mercedes bus willen bevallen maar dat mocht niet van de Spaanse verloskundige. Ze was dus toch maar in het ziekenhuis bevallen. Ze had nog twee kinderen waarvan een toch echt leerplichtig volgens mij. Omdat ze hier in Spanje zijn heeft ze haar derde ook nog niet aan kunnen geven. Stateloos dus. En dat is wel meer hier volgens mij. Mensen leven op dit soort plaatsen volledig stateloos en vrij van elke rechtsvorm. De grond is privé dus de politie kan/doet hier weinig. De busjes en campers staan kriskras door elkaar en een ieder doet zijn ding. Echt apart om te zien. Wat wel opvalt is dat de mensen op deze plekken over het algemeen erg ontspannen en vriendelijk zijn. Het is vrijwel altijd een aangenaam en verrassend gesprek.

 

Van Tarifa naar Cadiz.

Het is niet erg ver, maar we hebben er toch twee dagen over gedaan. Langs de kust boven Tarifa heb je nog hele mooie stukken. We hebben ook nog al eens de neiging om elk zijweggetje in te gaan wat we tegen komen. Zo stonden we ook op eens oog in oog met "El torro" Het tafereel wat zo mooi bezongen wordt in een lied van Francies Gabrel. De stieren op de groene andalusiesche akkers omheind met cactussen. Ze hebben een ruimte waar menig Nederlandse stier jaloers op zal zijn. en staan erg mooi zo vol zwart in dit mooi glooiende landschap. Via een mooi plaatsje Vejer de la Frontera, hebben we een plek voor de nacht gevonden in Conil de la Frontera op de klif aan het strand. We hebben de bus aan de rand op de klif gezet. Direct onder ons had iemand zijn tent op gezet op het strand. Hij stond er al wat langer en woonde hier. We hebben wel wel meer mensen vrij in de natuur zien wonen.

We hebben genoten van de zonsondergang en de volle maan die op kwam.

 

De volgende dag dan toch naar Cadiz.

 

Dat was nu niet ver meer.

In Cadiz hebben we rond gereden om een parkeer plek te zoeken. En rond gereden, en rond gereden, en rond gereden.

Cadiz vult een schiereiland. Het is niet groot, goed volgebouwd en tjok vol met auto's. Er zijn parkeergarages maar daarvoor zijn wij met onze 2,5 meter te hoog. Uit eindelijk zijn we maar weer weg gereden. Helaas geen Cadiz voor ons.

We hebebn in El Puerto de Santa María boodschappen gedaan, ik mijn bankpas kwijt geraakt en uiteindelijk in Chipiona op een parkeerplaats aan het strand overnacht. Het gebeurd niet vaak, maar hier kwam een zwitsers echtpaar die met hun caravan hier de nacht hebben doorgebracht. Meestal gaan mensen met caravan naar campings maar deze wilde ook genieten van het gratis overnachten aan het strand :)

 

Op naar Sevilla. We hebben het voor elkaar gekregen om Sevilla via de rijstvelden te benaderen. Eerst over wat bredere gravel wegen, uiteindelijk over karrensporen tussen de rijstvelden door. We hebben nog een geintje uit gehaald met een boer om hem te vragen of dit echt wel de weg naar Sevilla was. De man stond maar vreemd te kijken. Van die mafkezen midden in zijn akkers op weg naar de grote stad :).

Het is misschien op de foto niet zo goed te zien, maar het kerkje zit vol met ooievaarsnesten. Zo is het toch nog ergens goed voor :).

 

SEVILLA, wat een gave stad. Nu ben ik eigenlijk niet zo van de steden, maar Sevilla heeft toch een mooi plekje in mijn hart gekregen. Heerlijk sfeer, leuke straatjes en pleintjes. Sfeervolle barretjes en restaurantjes. Leuke steegjes, hele mooie gebouwen, Kathedraal en paleis. Aangename parken. eigenlijk was een dag (zo lang zijn we er geweest) veel te kort. Sevilla staat hoog, als niet boven aan de lijst voor een steden trip. We komen hier zeker terug.

 

 

 

Eline gaat ondertussen de wereld rond. Alleen al hier in Sevilla zijn er mensen uit Amerika, Colombia, Spanje, Canada en vooral China geweest die haar op de foto hebben gezet. Ze trek de aandacht van iedereen met haar brede lach. Mensen in de straten en op de Terrassen kijken op en om om haar te zien. Dit soms tot op het absurde. Vooral de chinezen waren helemaal door het dolle heen.

 

Mocht je ooit eens hier in de buurt komen en de tijd hebben, sla El Rocio niet over. Je weet niet wat je ziet. Oud is het volgens mij niet maar je waant je volledig in een western. De hoofd weg loopt er langs. We draaide naar links het dorp in en je rijdt direct op zand. Sommige stukken zo los dat een gewone auto waarschijnlijk vast komt te zitten. In het dorp zijn al de straten en pleinen van zand. Het is erg ruim opgezet. Elk huis een een balk voor de deur waar de paarden aan vast gezet kunnen worden. Je ziet ook paarden en paarden trailers af en aan gaan door het dorp. Erg wazig. Direct hier tegen aan ligt een mooi moerasig gebied met Flamigo's, Ooievaars en loslopende paarden. Dat geeft een idyllisch plaatje.

 

 

 

 

Nog een nacht op een Spaanse camping en dan, op naar Portugal